آفتابی در دور دست

گاهی آنقدر در دسترس هستیم که باید دور شویم.

aseman-e-aftabi — Sun, 03 Jan 2010 14:28:18 GMT

اگر امروز می خندم

تو می دانی که غمگینم

شکسته بال احساسم

خمیده شاخه ی بیدم

فضای خانه آبی نیست

عبور لحظه رویا نیست

زبان عشق جاری نیست

دل من مثل دریا نیست

چگونه پر گشایم من

ز بند تن رها گردم

که اینک بی حضور او

اسیر غصه و دردم

در خواب ناز بودم شبی

دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او

دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا

از غم بیاموزید وفا.....

غم با همه بیگانگی

هر شب به من سر میزند

قصه ی یکی از همین آدم ها

aseman-e-aftabi — Sun, 03 Jan 2010 03:47:18 GMT

گرگ و میش بود که راه افتاد. پاهاش خسته بود دلش هم شکسته کوله بارش پر از خاطره تو سرش هم هیاهو -خشم - قهر - نفرت - غم . دودل بود که بره یا نره اما دیگه برای موندن جایی نمونده بود اگه می موند هم آواره بود . گاهی به عقب نگاه می کرد سوسوی چراغ ها بیشتر دو دلش می کرد که برگرده اونجا چراغی روشن بود ، اما عقل نهیب می زد برو به عقب نگاه نکن همه ی درها بسته است .

هرچی می رفت جاده تاریک تر می شد و پاهاش خسته تر خارهای توی راه پاهاش را می خراشیدند . احساس نا امنی و تنهایی و بی پناهی تمام وجودش را فراگرفته بود . گاهی احساس به عقلش غلبه می کرد نیم نگاهی به عقب می انداخت و وسوسه می شد اما باز عقل راه برگشت را می بست .

تو همون تاریکی به یه دو راهی رسید . چالش انتخاب راه تازه ............. فکرش کار نمی کرد پاهاش هم همراهی نمی کرد . هرچه سعی کرد در امتداد یکی از این دو راه نوری ببینه موفق نشد همه جا تاریک بود . صدای زوزه ی گرگای گرسنه تو گوشش طنین می انداخت . بغضی از بی پناهی ، تنهایی و خستگی گلوش را می فشرد . می خواست همه ی اون ها را فریاد بزنه اما می ترسید گرگای گرسنه بی پناهیشو بفهمن و بهش حمله کنند .

فقط نشست ..................................

واقعا چه دردیه این که ندونی دردت چیه؟

aseman-e-aftabi — Sat, 02 Jan 2010 11:56:18 GMT

گاهی آدم دلش می گیره اما خودشم نمی دونه چرا ؟ بغض می کنه گریه می کنه بازهم نمی دونه چرا ؟ از صبح که بیدار می شه لبش به لبخند باز نمی شه .یه دنیا اشک تو چشاش لونه کرده . می ره سر کار شلوغ پلوغی سرش باعث می شه یادش بره دلش گرفته . اما همینکه می زنه بیرون باز همون حس میاد سراغش . تا شب با خودش کلنجار می ره تا بفهمه دردش چیه اما باز هم این مشکل نا شناخته مثل یه غده راه گلوشو بسته . شب موقع خواب حسابی گریه می کنه انقدر که اشکش خشک می شه و خوابش می بره به خیال اینکه غصه هاش با گریه هاش ریخته بیرون . اما صبح تا چشماشو باز می کنه باز غم دنیا دلشو می گیره ......

واقعا چه دردیه این که ندونی دردت چیه؟

غمنامه ای تلخ از روزهایی که به سختی گذشت از سر درد

aseman-e-aftabi — Tue, 29 Dec 2009 21:04:18 GMT

شوق تو آهسته و نرم نرمک در دل و جانم لانه کرد.

وقتی که اشک های بی گناه تو راه گونه هایت را می یافت .

و من چقدر ساده و بی آلایش به میهمانی عشق تو دعوت شدم.

و بی هیچ تکلف عروس بزم رویاها.

اما چه کوتاه بود عمر روزهای خوب.

امروز پُرم از خالی احساسی که روزی لبالب بودم از آن.

و خالیم از اوج ترانه ای که لبریز بودم از آن.

چه قدر فریاد را در گلو گم کرده ام ..........

و چه قدر پاییز را در خود پنهان ............

لبخندهایم به میهمانی خورشید رفتند.

و اشک هایم بر وسعت دیده روان .

چه قدر از پس پرده ی اشک دنیا را دریایی دیدم بی آن که آبی باشد.

و چه قدر بارانی دیدم کویر خشک بی عشقی را.

همه ی شکوهم در پشت دیوار نا امیدی اسیر

و همه ی امیدم در پشت حصار بی فردایی.

امروز خورشید در آسمانم مهمان نیست همچون آسمان غم گرفته ی شهرم.

کبود و سیاه و ابرآلود ........................

ای کاش آسمان دل من هم می بارید ...........

راستی آفتاب آسمانم کو؟

باید رفت

aseman-e-aftabi — Sun, 27 Dec 2009 21:37:18 GMT

وقتی که واژه هایی که می توانند محمل عشق باشند پیام آور خشم و نفرت

می شوند .

وقتی کلامی که می تواند نوید مهر باشد و یاد آور دوستی از یاس می گوید

و ناامیدی.

وقتی کسانی که می توانند تکیه گاهت باشند تیشه بر ریشه ی وجودت می زنند.

وقتی همه ی آن ها که در عالم به آن ها دل بسته ای بر رویت چنگ می زنند و

بر دلت زخم .

باید به اشک مجال ریختن داد و به درد فرصت فریاد که اگر جز این باشد٬

دل می پوسد از تلنبار شدن غم و غصه در خود که منفذی برای عبور

هوا ی تازه و نفس کشیدن نیست.

باید رفت باید دل کند از این حصار بی کسی . باید کوله بارت را جمع کنی

و راهی شوی .....

به کجا ؟

دلبستگی بال ها را قیچی می کند

aseman-e-aftabi — Sat, 26 Dec 2009 17:30:18 GMT

این پست را ۸ آذر ماه نوشتم اما دوستی دارم که دلم می خواهد یک بار آن را بخواند بنابراین تاریخش را عوض می کنم و یک بار دیگه آپش می کنم.

چند روزی بستری بودم و با مریضی دست و پنجه نرم می کردم و آخرش نه من بردم و نه اون و نه دکترها فهمیدن چی شد. فقط این که یه جای سالم روی دست های من نگذاشتند . از بس سرنگ زدند و خون گرفتند و آزمایش کردند نه خونی تو رگ های من موند و نه جونی تو پاهام که مثلا می خواستم روشون بایستم .آخرش اعلام فرمودند : " که ما سر در نمیاریم . " که از اول هم معلوم بود چون کسی که با مرض و مریض و مریضخونه سر و کار داره از احساس و روح و دل شکسته خبر نداره ! آخرش با تب برگشتم خونه .......

خلاصه این چند روز که فقط تخت خواب همدمم بود و شریک غم ها و دردهام خیلی فکر کردم . دستم که به جایی نمی رسید . فقط فکر کردم که تو اولین فرصت یه پست بنویسم و حرف دلم را بزنم که بدجوری به قول اصفهانی ها پکیده .......

این دلبستگی و دل بستن سنگینم کرده . پا هایم را بسته . من به چیزی - کسی - حس و حالی در روی این زمین خاکی زنجیر شده ام چنان که حتی نمی تونم یک قدم بردارم .

وزنه ای به روحم بسته شده به وزن خورشید - ماه شاید هم یک ستاره ای کوچک . وزنه ای که مرا مچاله کرده هرچند زمانی دلخوش بودم به دلبستگی اما چیزی جز تنهایی و رنج عایدم نشد ازین دلبستگی دلخوش کنک . در آخر دیگر بالی هم برای پریدن ندارم . دلبستگی بال ها را قیچی می کند و درست مثل همون برگی - که داستانش را چندین ماه پیش در همین وبلاگ پیش از هک شدن و نابود شدن نوشته بودم و چه حیف که با تمام یادداشت ها و خاطراتم نابود شد( خدا از سر تقصیرش نگذرد که چه طور با من و احساس و خاطراتم بازی کرد ) - به زور سنجاق قفلی به شاخه بسته شده بود و حتی تو پاییز هم سر جدا شدن نداشت آدم را به زمین می چسباند و به زندگی به همان بخش هایی از زندگی که چسبناک است نه آن بخش هایی که رهایت می کند .

باید از بند دلبستگی رها شد و مثل بادبادکی شد و رفت توی ابرها چرا که رهایی از اون چیزی که تو را به زندگی چسبانده به تو این جرات را می ده که دوباره بپری و بری توی آسمان و دیگر دلت شور هیچ کس را نزنه و هوای کسی تو را پایبند نکند و خیال کسی یا چیزی آن قدر چشم و دلت را نگیرد که دیگر هیچ کس و هیچ چیز را نبینی . رها باشی و هیچ زنجیری به روحت نباشد تا حتی وقتی عزراییل به سراغت می آید بی هیچ دغدغه ای سبک همراهش شوی و راحت پرواز کنی و بری شاید تا اوج .......

اما با همه ی این اوصاف یکی یه روزی بهم می گفت : " با بال شکسته پریدن هنر است ."

باید ببینم می تونم ؟

تاسوعا و عاشورای حسینی تسلیت باد

aseman-e-aftabi — Sat, 26 Dec 2009 04:50:18 GMT

"دیدم عده ای مرده ی متحرک را که بر زنده ای همیشه جاوید عزاداری می کردند."

دریای غم

aseman-e-aftabi — Thu, 24 Dec 2009 12:47:18 GMT

گل سرخي كه در دستان تو

پر پر شد و پژمرد

گل احساس من بود

بي صدا

هم رنگ ماتم شد

صدايت كردم اما

بي جواب از من گذر كردي

نگاهت كردم اما

از نگاه من حذر كردي

چنان پاكي عشقم را

به رنگ كينه آلودي

كه شب از غصه غمگين شد

رداي تيره بر تن كرد

دل خورشيد هم مي سوخت

ز ظلمي كه تو مي كردي

ستاره غرق نفرت شد

زماني كه دلم را ديد

دلٍ دريا پُر از اشك شد

به وقت ماتم و دردم

نگاه ابر گريان شد

چو من بي تو به سر كردم

تو اما بي نگاه و بي جواب

از من حذر كردي

دل من را

چرا درياي غم كردي ؟

بهمن ۸۵

ابری دل

aseman-e-aftabi — Thu, 24 Dec 2009 10:52:18 GMT

اصولا فرقي نمي كنه كي باشه و كجا هر وقت آسمون ابري باشه دل من هم مثل آسمون مي گيره اما نمي دونم چرا دل من نمي تونه مثل آسمون بغضش را بباره .. اونوقت آسمون بعد از باريدن تازه مي شه و آفتابي و باز دل من مي مونه و دلتنگي هاش.

اصلا فرقي نمي كنه كي و كجا وقتي آسمون مي باره چشماي من هم هواي باريدن مي كنه فرق ما اينه كه اون مي باره ولي غرور لعنتي من اجازه ي باريدن به چشمام نمي ده .اون وقت آسمون سبك مي شه اما چشم من مي مونه و يه بغض تو گلوگير كرده و يه دنيا هق هق نکرده

هر چه که هست اصلا اين روزهاي گرفته ي بدون آفتاب را دوست ندارم. حاضرم هرچي دارم بدم اما صبح كه چشمام را باز مي كنم لبخند خورشيد را ببينم هرچند دیگه حالا لبخند خورشید هم واسه دل شکسته ی من چاره ساز نیست.

اصلا تو روزهاي ابري همه چيز خاكستريه . رنگ ها همه چركن انگار يه دنيا دوده و غبار نشسته روشون و به خاطر همينه كه احساس من هم تو اين روزها رنگ خاكستر مي گيره ..... دلم ابری می شه و زبانم رنگ بی رنگی می گیره حالا که مدتیه تو روزای آفتابیم دل من ابریه ................

من پر از خورشیدم

aseman-e-aftabi — Wed, 23 Dec 2009 19:40:18 GMT

چه زلالم امروز

و چه آزاد و رها

من پر از خورشیدم

پر از آفتاب و طلوع

خالی از بغض و غروب

من خدا را امروز

در میان قلبم

درمیان شعرم

در میان شورم

می بینم .........

من حضور شوق را در تن رگهایم می فهمم

می بینم ...........................