X
تبلیغات
حال همه ما خوب است
اما تو باور نکن

 

 

     زندگي خورشيد صبح روشن است

     نه خدايا زندگي خنديدن است

     زندگي بوييدن يك عطر خوش

      در تمام لحظه هاي بودن است

      زندگي گاهي تمامش حيله است

      در نهايت باختن با كينه است

     زندگي گاهي پر از خنديدن است

     غرق لحظه هاي شادي بودن است

    زندگي گاهي نشستن در حباب

     يا رسيدن به يك پرواز ناب

      زندگي يعني حضور واژه ها

      در تن شعري پر از حرف و صدا

      زندگي يعني شروع و بعد تمام

      گفتن شعري پس از يك گفت خام

      زندگي از هيچ بالا رفتن است

      گاهي از اوج به زير لغزيدن است

      زندگي آواز با هم بودن است

       زندگي احساس با شعر گفتن است

       زندگي عشقي است كز آغاز آن

       مي توان پرواز كرد تا اوج آن

     زندگي يعني همه عاشق شدن

     عاشق عشق خدا كامل شدن

     زندگي گاهي طلوع عشق پاك

     تا برون آيد گلي از عمق خاك

     زندگي شيرين ترين طعم خدا

    يا همان تلخي كه كرد ما را جدا

     زندگي گاهي هميشه باختن است

     يا شدن خامي بسوي پختن است

     زندگي روزي همه خنديدن است

       روز ديگر هم زغم لرزيدن است

       زندگي جاري شدن در شطّ عشق

       يا شدن غرقه به خون از فرط عشق

       هرچه هست اين زندگي ، رويا نيست

       يك حقيقت كه شود تكرار نيست

 

 

این یاد داشت دوستی است در کامنت ها خوشم اومدمی نویسم:

 

آه میکشم تو را با تمام انتظار 

 پر شکوفه کن مرا ای کرامت بهار

میرسد بهار و من بی شکوفه ام هنوز 

 آفتاب من بتاب ، مهربان من بتاب .

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

من در بی وزنی زمان،

در بی هویتی احساس،

در بی ارزشی عشق در زمان،

گم شده ام.

من در گم شدن لحظه های ناب زندگی گم شده ام .

من در هجوم خاطره ها،

عمق فاصله ها،

درد فاجعه ی جدایی ها گم شده ام.

 در میان ارزش های بی ارزش ،

 بی ارزش های با ارزش گم شده ام.

در میان این همه تضاد این همه نفاق این همه ریا  گم شده ام.

من در گذر زمان بی عشق و بی احساس گم شده ام

کسی نمی یابد مرا ؟

 

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

آفتابی که گرم

بر تن سرد من آن روز نشست

آب کرد سردی غم هایم را

شعله زد عشق بر اندام  تنم

گرم کرد آن دل افسرده ی من

اشک من جاری شد

شست غم هایم را

باز کرد چشم مرا

پرده ی غم درید

روز بر من خندید

و دوباره در من

خون گرمی جوشید

عشق را فریاد زد

عشق در من جاریست

                                آفتاب


ادامه مطلب
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

     خیلی دور

      خیلی تنها

     بی وجود تو همرنگ شب ها

     بر یاسهای سپید خاطره

     عطر یاد تو آویخته

     شب صدای تو را داشت

     وقتی که فریاد می زد تنهایی مرا

     و حجم بی فروغ آسمان

     وسعت غم های من بود

    وقتی نومید بودم و تنها

     یاد تو می گریخت از خاطرم

      و من  با سماجت به دنبالش

      بیهوده

     وقتی که گردن آویز یأس

     تنها زینت بخش خاطرم بود

    چشمانت در تاریکی مبهم خاطراتم گم شد

   و صدایت در نهایت انبوه بی کسی

   فریادواره ام تو را صدا می کرد

   جایی که پر بود از خالی بودنت

    و من چه معصومانه با تمام این ها

     هنوز به انتظار تو نشسته بودم

     در کنار جاده ی تردید

     با بغضی فرو خورده

     منتظر..................

هر چند باید می دانستم که این فاجعه

سرابی بیش نیست.

                                            آفتاب

 

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

   نمی دونم از کجا شروع کنم خاطرات کودکی و نوجوانی توی مغزم، جلوی    چشمام رژه می روند و در تقریبا تمام اونها  افرادی هستند که همیشه با من همراه بوده اند. یعنی در واقع تمام این خاطرات با اون ها شکل گرفته عزیزانی که شاید       گذر    زمان اندکی فاصله  درمیان جسم های ما به وجود آورده و این فاصله ی فیزیکی نزدیکی روحی را پنهان کرده اما پیوند میان ما ناگسستنی است .  امروز  در یکی از  روزهای دی ماه که هوایش زمستانی نیست اما هوای دل ما زمستانی است یکی از آن خوب های نازنین یکی از کسانی که همیشه و همیشه وجودش رکنی از بودنم بوده بیمار است.  دلتنگم دلتنگ روزهایی که به غفلت به بهانه ی گرفتاری از کنار هم بودن غافل شدیم و در حسرتم برای لحظه هایی که می شد با هم بود و نبودیم. آه که چه زود دیر می شود و چه زود فرصت از دست می رود و ما می مانیم و یک دنیا حسرت باهم بودن و با هم نفس کشیدن و عطر تن یکدیگر را استشمام کردن.

خدایا آرزویم نفس کشیدن دوباره در هواییست که این خوب نازنین با خنده هایش آن را عطرآگین سازد.

با توکل به او و امید به مهر خدایی که تنها پناه ماست در بی پناهی

                                                               آفتابی

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

زندگی هر روز می تونه شکل زشت تری از خودش را نشونمون بده طوری که حسرت اونچه روز قبل داشتیم و ازش ناراضی بودیم بخوریم .

دو روز گذشته برای من اینطوری بوده . زشت تر و زشت تر هرچند باید مثل همیشه لبخند به لب داشته باشم تا همه فکر کنند خوشحال ترین و موفق ترین آدم دور و برم هستم .

خسته شدم از بس این نقاب خنده روی بی خیال الکی خوش رو به صورتم زدم و اشکهام را پشتش پنهان کردم.

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم می شود

آرام تلقین می کنم

حالم ؟ نه اصلا خوب نیست

تا بعد بهتر می شود

فکری برای این دل تنهای غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

خود را برای درک این صدبار تحسین می کنم

کم کم ز یادم میروی

این روزگارو رسم اوست

این جمله را با تلخی اش

صد بار تضمین می کنم

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک 

دیگه تقریبا خودم  خوب می دونم مشکلم چیه . اما خیلی سخته وقتی می دونی و نمی تونی کاری بکنی . خوب که فکرهامو کردم دیدم جای امید خیلی وقته توی زندگیم خالیه هر روز مثل یک ماشین ، یه آدم آهنی سر ساعت از خواب بیدار بشی یک سری وظایف و مسئولیت ها را انجام بدی . مجبور باشی تمام احساس و عشقت را توی وجودت بکشی و خفه کنی. بعد از ظهر خسته و کوفته با یه دنیا حرف برگردی خونه بچپی توی یه اتاق همه ی حرف هات را قورت بدی(چون گوشی نیست بشنوه و دلی نیست که همدلت بشه) بعد بخوابی تا یه صبح برنامه ریزی شده ی دیگه را بی هیچ امیدی شروع کنی. این وسط گاهی هم لودگی کنی و دور و بری ها را بخندونی نیش خودت هم تا بنا گوش باز باشه که کسی نفهمه توی اون دل وامونده چه خبره. اینجوری می شه که می ترکی .........................

                                                                      آفتاب

 

در خواب ناز بودم شبی   

 دیدم کسی در میزند

 در را گشودم روی او 

  دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا

 از غم بیاموزید وفا.....

  غم با همه بیگانگی

 هر شب به من سر میزند

                   

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

 

   من چه قدر خاموشم

   وچه قدر بی کس و کار

   زندگی هم سرد است

   خالی از حس خداست  (خالی از شعر و صداست)

 

     آبي دريا را

    من نمی بینم آه ..........  

    گرمی خورشید را

    من نمي فهمم آه  ..........

     زندگی تنهایی است

     دور از سبزي شعر

    و پراز بي تابيست

    همه در حسرت عشق

    زندگي آفتابیست ..........     

     که غروبش زیباست

 

    يا همان شب های 

    تهی از شعرو صداست

    من ولی غمگینم

    مثل پایان بهار

    و پر از فریادم

    مانده در پشت حصار

 

     من همیشه تنهام

     مثل تنهاییِ دشت

     يا کویری خشکم

      تهی از رويشِ خاك

      خالي از رشد گیاه

 

     دل من تنهاییست

    که سراید غم ها

     قصه ي غربت ها

     ماجرای اشک ها

     تو كه با من بودی

     آسمان آبی بود

     گرمي خورشید را

     مي شد از دست تو چید

     ولي امروز افسوس

     خانه ام بی رنگ است

    و هوای پاکم

     همه پر نیرنگ است

    و صدای سازم

     همه بی آهنگ است

     دست تقدير چرا ؟ا

    زخم زد بر دلِ من

     گرميِ خورشید را

     او ربود از تنِ من

    دل من تاریک شد

   مثل شب های سیاه

    خانه ام غمگين شد

     پُر زحسرت پُرِ آه

     پس خدایا ! ای کاش

    در نهايت باشد

     در ته این جاده

    دره ای پر  غوغا

    كه شوم ناپیدا

    من در آن با غم ها ......

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

اگر امروز می خندم

تو می دانی که غمگینم

شکسته بال احساسم

خمیده شاخه ی بیدم

 

            

    

فضای خانه آبی نیست

عبور لحظه رویا نیست

زبان عشق جاری نیست

دل من مثل دریا نیست

 

 

چگونه پر گشایم من

ز بند تن رها گردم

که اینک بی حضور او

اسیر غصه و دردم

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

گاهی آدم دلش می گیره اما خودشم نمی دونه چرا ؟ بغض می کنه گریه می کنه بازهم نمی دونه چرا ؟ از صبح که بیدار می شه لبش به لبخند باز نمی شه .یه دنیا اشک تو چشاش لونه کرده . می ره سر کار شلوغ پلوغی سرش باعث می شه یادش بره دلش گرفته . اما همینکه می زنه بیرون باز همون حس میاد سراغش . تا شب با خودش کلنجار می ره تا بفهمه دردش چیه اما باز هم این مشکل نا شناخته مثل یه غده راه گلوشو بسته . شب موقع خواب حسابی گریه می کنه انقدر که اشکش خشک می شه و خوابش می بره به خیال اینکه غصه هاش با گریه هاش ریخته بیرون . اما صبح تا چشماشو باز می کنه باز غم دنیا دلشو می گیره ......

واقعا چه دردیه این که ندونی دردت چیه؟

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

وقتی که واژه هایی که می توانند محمل عشق باشند  پیام آور  خشم و نفرت 

می شوند .

وقتی   کلامی که می تواند نوید  مهر باشد و یاد آور دوستی از یاس می گوید

و ناامیدی.

وقتی کسانی که می توانند تکیه گاهت باشند تیشه بر ریشه ی وجودت می زنند.

وقتی  همه ی آن ها  که در عالم  به آن ها  دل بسته ای  بر رویت چنگ می زنند و

بر دلت زخم .

باید به اشک مجال ریختن داد و به درد فرصت فریاد که اگر جز این باشد٬

 دل می پوسد از  تلنبار شدن غم و غصه در خود که  منفذی برای عبور

 هوا ی تازه و نفس کشیدن نیست.

باید رفت باید دل کند از این حصار بی کسی . باید کوله بارت را جمع کنی

 و راهی شوی .....

به کجا ؟

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

ما ه من ... غصه چرا ؟!...


آسمان را بنگر ، که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم وآبی و پر از مهر ، به ما می خندد !

یا زمینی را که، دلش ازسردی شب های خزان

نه شکست و نه گرفت

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک 

 

چه زلالم امروز

و چه آزاد و رها

من پر از خورشیدم

پر از آفتاب و طلوع

خالی از بغض و غروب

من خدا را امروز

در میان قلبم

درمیان شعرم 

 در میان شورم  

می بینم .........

من حضور شوق را در تن رگهایم  می فهمم

می بینم ...........................

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

گل سرخي كه در دستان تو

                                     پر پر شد و پژمرد

گل احساس من بود

                            بي صدا

                                      هم رنگ ماتم شد

صدايت كردم اما

بي جواب از من گذر كردي

نگاهت كردم اما

از نگاه من حذر كردي

چنان پاكي عشقم را

                             به رنگ كينه آلودي

كه شب از غصه غمگين شد

                                     رداي تيره بر تن كرد

دل خورشيد هم مي سوخت

                               ز ظلمي كه تو مي كردي

ستاره غرق نفرت شد

                                      زماني كه دلم را ديد

دلٍ دريا پُر از اشك شد

                                       به وقت ماتم و دردم

نگاه ابر گريان شد

                                چو من بي تو به سر كردم

تو اما بي نگاه و بي جواب

                       از من حذر كردي

                                               دل من را

                                                     چرا درياي غم كردي ؟

                                                                   بهمن ۸۵

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

اصولا فرقي نمي كنه كي باشه و كجا هر وقت آسمون ابري باشه دل من هم مثل آسمون مي گيره اما نمي دونم چرا دل من نمي تونه مثل آسمون بغضش را بباره .. اونوقت آسمون بعد از باريدن تازه مي شه  و آفتابي و باز دل من مي مونه و دلتنگي هاش.

اصلا فرقي نمي كنه كي و كجا وقتي آسمون مي باره چشماي من هم هواي باريدن مي كنه  فرق ما اينه كه اون مي باره ولي غرور لعنتي من اجازه ي باريدن به چشمام نمي ده .اون وقت آسمون سبك  مي شه اما چشم من مي مونه و يه بغض تو گلوگير كرده و يه دنيا هق هق نکرده

هر چه که هست اصلا اين روزهاي گرفته ي بدون آفتاب را دوست ندارم. حاضرم هرچي دارم بدم اما صبح كه چشمام را باز مي كنم لبخند خورشيد را ببينم هرچند دیگه حالا لبخند خورشید هم واسه دل شکسته ی من چاره ساز نیست.

اصلا تو روزهاي ابري همه چيز خاكستريه . رنگ ها همه چركن  انگار يه دنيا دوده و غبار نشسته روشون  و به خاطر همينه كه  احساس من هم  تو اين روزها رنگ خاكستر مي گيره ..... دلم ابری می شه و زبانم رنگ بی رنگی می گیره حالا که مدتیه تو روزای آفتابیم دل من ابریه ................

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد  طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم....

گاهی از موجودی  معمولی بتی بزرگ می سازیم و پرستشش می کنیم بی آنکه لایق قطره ای از دریای عشق ما باشد . و چنان در باور خود غوطه ور می شویم که درک حقیقت برایمان غیر ممکن می شود.هرچند وجود قراین و اتفاقات باید ما رابیدار کند اما ما در بستر رویای خوشی که خودمان گسترده ایم خفته ایم . امان از لحظه ای که تلنگری ما را از این رویای خوش بیرون می آورد و تازه آن وقت است که زلزله ی حقیقت کاخ آرزوهایمان رابی رحمانه ویران می کند و ما زخمی از آوار بر ویرانه ی آرزوهایمان می نشینیم و راه چاره ای  نداریم به غیر از افسوس بر عمری که به غفلت رفته .....

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک 

 

 

وقتی سایه ی دلتنگی می افته رو آفتاب دلت و همه ی غم های دنیا رو سرت آوار می شه دنبال چاره می گردی تا یه طوری از شرشون رها بشی .ممکنه ابر چشات بباره شایدم یغض گلوت بترکه .اگه اهل موسیقی باشی به سازت پناه می بری . می نوازی ، چه غم انگیز .... اگه اهل شنیدن باشی یه آهنگ ملایم را انتخاب می کنی و تو تنهاییت بهش گوش می کنی اگرهم اهل نقاشی باشی قلمو و رنگ و بوم چاره ی کارته ، شایدم اهل نوشتن باشی اونوقت قلمت را برمی داری و می نویسی حالا هر چی باشه فقط می نویسی که نوشته باشی .

اما گاهی دلت مثل آسمون زمستون گرفته نه مثل پاییز و بهار که با یه بارش آفتابی می شن . تو زمستون آسمون گاهی یک هفته گرفته و سنگینه سنگینی ابرها به حدیه که یا همه جا مثل شب تاریک می شه یا قهوه ای گل گرفته . یه همچین آسمونی سنگین باید بباره ساعت ها و شاید هم چند روز تا غصه هاشو بتکونه . هرچه بار این آسمون سنگین تر باشه سبک شدنش مشکل تره . دل من هم این روزها زمستونیه نمی خواهد بباره  سنگینی هواش هم باعث شده که نفس کم بیارم . یک همچین وقت هایی دیگه نه نوشتن نه موسیقی نه گریه کردن نه نقاشی کردن و نه هیچ چیز دیگه نمیتونه از دلتنگیت بکاهه .

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

یک بار دیگربر بلندای نیلی آسمان شهر خورشید می درخشد .

اما با رنگی نو و شکلی تازه

که خود حاصل بهایی است  که  سنگین پرداخته ام .

به ارزش روزهایی از عمر که به غفلت گذراندم و  اندک ساعاتی که به عشق........

هنوز  سیاهی شب را به روشنای روزم و اشک را به خانه ی نگاه میهمان می کنم.

تلخی آن چه بر من گذشت تا بودن من با من است .

اما راه توشه ایست مابقی این راه دشوار را........

حتی اگر تمامی درد عالم بر پیکر خسته از بیماریم فرود آید وغم دنیا بر دل شکسته ام

 می ایستم.

 چون عزم زندگی دارم ایستاده. هرچند پاهایم میل ایستادن ندارند

 و دستانم توان بودن .

در هر لحظه از حضوری که به ماندن نمی ماند

 در تلاشم  تا آنچه را که باید - بسازم .

به جبران آن چه به غفلتی فرو ریخت .

در این راه تکیه می کنم به نوایی که دلنشین است و همراه - هرچند نادیدنی

و دور .......

اما بودنی است در تکاپوی بی انجام این نابودنی .....

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

 به من آرامش ده تا 
بپذیرم انچه را نمی توانم تغییر دهم
و به من دلیری ده
تا نغییر دهم آنچه را می توانم ............

دیروز بالاخره همت کردم و از بستری که مدت ها بود بهش دوخته شده بودم بلند شدم هرچند با ضعف اما با غیرت آماده شدم و رفتم سر کار بودن دوستای خوب محبتشون نگاه مهربونشون و یه دنیا کار که روی هم انباشته شده بود و منتظر بودن که برم سراغشون اثر مثبتی روی حس و حالم داشت با وضعیت بدنی که داشتم فکر می کردم نتونم تا آخر وقت کاری دوام بیارم اما از بس سرم شلوغ بود نفهمیدم زمان چطور گذشت . تازه وقتی تعطیل شدیم نشستیم به گپ و گفت دوستانه و چقدر این حرف زدن برای من خوب بود و چه اثر خوبی توی روحیه ام داشت دلگرمی بر و بچه بهم نیروی زیادی داد .

وقتی اومدم خدا را به خاطر داشتن چنین شرایطی شکر کردم .

اما اونچه بیشتر بهم روحیه داد خوابی بود که دیشب دیدم : تو خواب یکی از همین همکارای خوب که سید هم هست یه قرآن سبز بهم هدیه داد توی خواب احساس قشنگی پیدا کردم اونقدر که امروز با انرژی بیشتری بیدار شدم تازه وقتی تعبیرش را خوندم  دیدم خداوند هر وقت ما دریچه ی دلمون را با خلوص نیت به روش باز می کنیم چنان نوری به دلمون می تابه که از گرما و روشناییش لبریز وسیراب می شیم.

خدای خوبم به  خاطر همه اون چیزهایی که به من دادی و شاید گاهی قدرشون را اونطور که باید ندونستم ازت سپاسگزارم.

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

یلدای من یلدایی است ،

 وقتی چشمانم از گریه  چون دانه های  انار است ،

 و دلم از غضه چون هندوانه خونین است .

 غم، مشکل ، درد ، افسوس  و حسرت و مرض آجیل شب یلدایم  :.

حافظ هم فالم را چنین رقم زده :

مرا چشمی است خون افشان ز دست آن کمان ابرو

                                 جهان بس فتنه خواهد دیداز آن چشم و از آن ابرو

 

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

باز محرم آمد و عطر و بوی عشق باز محرم آمد و یاد حسین (ع)

و هوای شجاعت و شهادت

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک 

آنتونی یا تونی رابینز (به انگلیسی: Anthony or Tony Robbins) نویسنده و سخنران آمریکایی است. وی ۲۹ فوریه ۱۹۶۰در شمال هالیوود در کالیفرنیا به دنیا آمد.[۱]

شهرت عمده او در ایران به خاطر سلسله کتاب‌هایش در مورد موفقیت می‌باشد،

اگر نمی توانی شاه راه باشی کوره راه باش.


اگر نمی توانی خورشید باشی ستاره باش بهتر آن است هر انچه هستی باش.


کلمه ها برای ساختن درست شده اند نه برای نابود کردن پس حرف های سازنده بگو نه حرف های تخریب کننده و نابود کننده .

هرگاه عشق بورزی به تو عشق می ورزند.


به آنان که رازت را می گویی آزادی خود را می فروشی.


کسی که کار نمی کند هرگز به موفقیت نمی رسد .

خدا به کسی کمک می کند که به خودش کمک کرده باشد.


در هنگام  مواجهه با مشکلات نگویید خدایا  مشکل بزرگی دارم بلکه بگویید :هی ... مشکل، من خدای بزرگی دارم.

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 
اینجا آسمان ابریست ،
آنجا را نمیدانم…
اینجا شده پائیز ،
آنجا را نمیدانم…
اینجا فقط رنگ است ،
آنجا رانمیدانم.....
اینجا دلی تنگ است ،
آنجا را نمیدانم.........
 
 وقتی که بچه بودم هر شب دعا میکردم که خدا یک دوچرخه به من بدهد.
بعد فهمیدم که اینطوری فایده ندارد. پس یک دوچرخه دزدیدم و دعا کردم که خدایا مرا ببخش...
هی با خودم فکر می کنم ، چگونه است که ما ، در این سر دنیا ، عرق می ریزیم و وضع مان این است
و آنها ، در آن سر دنیا عرق می خورند و وضع شان آن است!
… نمی دانم ، مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن...


دکتر شریعتی
 
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

تو وبگردی هام امروز این جمله را دیدم خیلی قشنگ بود آوردم شما هم بخونید .

 

" خدایا به آنان که ادعای عاشقی تو را

دارند,

 

بیاموز که بزرگترین گناه شکستن دل

آدمیست."

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

دیل کارنگی (به انگلیسی: Dale Carnegie) یک نویسنده و سخنران آمریکایی توسعه دهنده درسهایی در زمینه پیشرفت شخصی، فروشندگی و سخنرانی در جمع بود.او  ۲۴ نوامبر ۱۸۸۸ در یک خانواده فقیر در میزوری به دنیا آمد. او در نوجوانی مجبور بود ساعت 4 صبح از خواب برخیزد تا شیر گاوهای والدین‌اش را بدوشد. او در خانه‌اش در نیویورک  اول نوامبر ۱۹۵۵درگذشت.

                                              

آثاراو :

۱ - آیین زندگی      

۲ - آیین دوست یابی

۳ - آیین سخنرانی

وقتی تقدیر به دستمان یک لیمو ترش میدهد، از آن شربت درست کنیم. 

 

اگر  در طلب دشمن هستی خود را از دوستانت برتر بدان ولی اگر دوست می‌خواهی بگذار دوستانت خود را از تو برتر بدانند.

 

 
هنر گوش دادن را فراگیرید. فرصت‌ها گاهی به آهستگی در می‌زنند.
 
 
همیشه از مباحثه دوری کن همانطور که از مار زنگی و زلزله فرار می‌کنی. به هیچ کس با صراحت نباید گفت که اشتباه می‌کند.
 

همواره دیگران را تشویق کنید. خطاهایشان را کوچک و کاری را که می‌خواهند انجام دهند را آسان نشان دهید.
 
 
 
 
تا می‌توانید دوستان صمیمی برای خود انتخاب کنید و بدانید که هرچه بیشتر دوست بیابید در زندگی موفق تر هستید.
 
 
موثرترین عوامل استراحت و تفریح همانا ایمان صحیح به دین و خواب و موسیقی و خنده است.
 
 
براي زندگي فكر كنيد ولي غصه نخوريد.
 
 
بیائید ذهنمان را پر از فکر آرامش، شجاعت، سلامتی و امید کنیم زیرا زندگی ما همان چیزی است که ذهنمان می سازد.
 
 
با اندکی شاد کردن دیگران، اندوه خود را از یاد ببریم. وقتی به دیگران نیکی می کنید به خود نیکی کرده اید.
 
 

تبسم خرجی ندارد ولی سود بسیاری دارد.

 
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

از دل افروز ترين روز جهان،

خاطره اي با من هست.

به شما ارزاني :

 

سحري بود و هنوز،

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .

گل ياس،

عشق در جان هوا ريخته بود .

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس درآميخته بود .

***

مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي !

 بسراي اي دل شيدا، بسراي .

اين دل افروزترين روز جهان را بنگر !

تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !

 

آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،

روح درجسم جهان ريخته اند،

شور و شوق تو برانگيخته اند،

تو هم اي مرغك تنها، بسراي !

 

همه درهاي رهائي بسته ست،

تا گشائي به نسيم سخني، پنجرهاي را، بسراي !

بسراي ... ))

 

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !

***

در افق، پشت سرا پرده نور

باغ هاي گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها مي شد باز .

 

غنچه ها مي رسد باز،

باغ هاي گل سرخ،

باغ هاي گل سرخ،

يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !
چون گل افشاني لبخند تو،

در لحظه شيرين شكفتن !

خورشيد !

چه فروغي به جهان مي بخشيد !

چه شكوهي ... !

همه عالم به تماشا برخاست !

 

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم !

***

دو كبوتر در اوج،

بال در بال گذر مي كردند .

 

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند .

مرغ دريائي، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...

 

چمن خاطر من نيز ز جان مايه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه اي مي پرورد،

- هديه اي مي آورد -

برگ هايش كم كم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش !

با شكوفائي خورشيد و ،

گل افشاني لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبي و مهر،

خوشتر از تافته ياس و سحربافته ام :

(( دوستت دارم )) را

من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

***

 اين گل سرخ من است !

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،

كه بري خانه دشمن !

كه فشاني بر دوست !

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

 

در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشيد،

روح خواهد بخشيد . »

 

تو هم، اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !

اين دلاويزترين حرف جهان را، همه وقت،

نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

***

فریدون مشیری

-----------------

 

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

ابری نیست
بادی نیست

می نشینم لب حوض

گردش ماهی ها روشنی من

گل
آب

پاکی خوشه زیست

مادرم ریحان می چیند

نان و ریحان و پنیر

آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر

رستگاری نزدیک لای گلهای حیاط

نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد

نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد

پشت لبخندی پنهان هر چیز

روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست

چیزهایی هست که نمی دانم

می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد

می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم

راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم

من پر از نورم و شن

و پر از دار و درخت

پرم از راه از پل


از رود از موج

پرم از سایه برگی در آب

سهراب سپهری

نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

هرچند حتما همه ی ما برای یک بار هم که شده این شعر را خوانده ایم اما لطافت و زیبایی این شعر به قدری است که به چند باره خواندن آن می ارزد.

 

 برای خواندن ادامه ی این شعر زیبا به ادامه ی مطلب مراجعه کنید.


ادامه مطلب
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  | 

 

انتخاب مشکل بود بازهم آنچه آوردم طولانی شد اما خواندنی است .  وقتی شما هم خوندید می بینید که نمی شد هیچکدام را نیاورم .

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند پرهایش سفید می ماند ولی قلبش سیاه می شود دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اسراف محبت است .

 

 

می خواستم زندگی کنم راهم را بستند٬ ستايش کردم گفتند خرافات است ٬عاشق شدم گفتند دروغ است ٬گريستم گفتند بهانه است ٬ خنديدم گفتند ديوانه است ٬ دنيا را نگه داريد ميخواهم پياده شوم.

 

دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.

 

در کوچه های بن بست راه آسمان باز است پرواز را بیاموز .

 

خیلی اوقات آدم از آن دسته چیزهای بددیگران ابراز انزجار می کند که در خودش وجود دارد.
 
 
 
برای خوشبخت بودن ، به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن !
 
 
دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند.
 
 
من چیستم؟
لبخند پر ملامت پاییزی غروب در جستجوی شب که یک شبنم فتاده به
چنگ شب حیات ، گمنام و بی نشان در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ
 
 
دلی که عشق ندارد و به عشق نیاز دارد، آدمی را همواره در پی گم
 شده اش،ملتهبانه به هر سو می کشاند.
 
 
 

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم  

                گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست ؛

                 گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم ؛

                 وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ؛

                 طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم ...

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط آفتاب در ساعت  | لینک  |